Meisje vermist is wellicht één van de bekendste boeken van de alom bekende thrillerschrijfster Tess Gerritsen. Ik moet jullie eerlijk bekennen dat ik nog nooit eerder iets van haar heb gelezen. Best gek eigenlijk, want ik ben verzot op thrillers! Het is er simpelweg nog niet eerder van gekomen. Daarnaast heb ik zo mijn favoriete thrillerauteurs die ik steeds voortrek. 😉 Hoe dan ook, het werd hoog tijd om Tess een kans te geven. Lees in deze recensie hoe het boek mij is bevallen.

De flaptekst

“Kat Novak is patholoog-anatoom en een vrouw die haar mannetje kan staan. Kat moet in een paar dagen tijd sectie verrichten op de lichamen van twee jonge vrouwen; twee gevallen van overdosis die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hadden. Toch krijgt Kat argwaan en ze vermoedt dat er meer aan de hand is. Het probleem is dat niemand die er toe doet haar wil geloven. Ze kan niet anders dan de zaak zelf tot op de bodem uit te zoeken.”

Eerste indruk

Op de eerste bladzijde wordt er direct een lijk binnengebracht in het mortuarium. Kijk, daar ben ik gek op! Direct wat volle lugubere actie! Daarnaast kreeg ik direct het gevoel dat ik in dit boek te maken zou krijgen met een stoer hoofdpersonage met een duidelijke wil. Een goede start, mijn aandacht werd direct gewekt!

Het verhaal

De hoofdpersoon van Meisje vermist, Kat Novak, is patholoog anatoom. Kat gaat verder dan alleen het uitoefenen van haar taken binnen haar standaard werkzaamheden, ze bemoeit zich ook met recherchewerk! Ze geloofd namelijk niet dat de twee lijken die zijn binnengebracht puur en alleen door een toevallige overdosis om het leven zijn gekomen. Kat ziet overeenkomsten en gaat op onderzoek uit. In de hand van de het laatste lijk dat binnen is gekomen zit een briefje met een telefoonnummer, die van Adam Quantrell, CEO van een groot farmaceutisch bedrijf. Hij blijkt een persoonlijke interesse te hebben in het achterhalen van de identiteit van de vrouw. Sterker nog, hij wil samenwerken met Kat. Wanneer de scheidslijn tussen anatomie en detectivewerk steeds onduidelijker wordt, komen er steeds meer gevaren bij kijken. Kat is opgegroeid in een achterbuurt en in Meisje vermist blijkt deze achterbuurt een grote rol te spelen. De kennis die ze van de buurt heeft, werkt in haar voordeel bij het zoeken naar de waarheid. De vraag is allen of de bewoners in deze wijk wel op haar terugkeer en de waarheid zitten te wachten. Hoe ver gaat Kat om de waarheid boven tafel te krijgen en wat is de rol van Adam?

Wat ik ervan vond

Meisje vermist is een spannende thriller! Wat direct opvalt is de soepele schrijfstijl waarmee Gerritsen dit verhaal op haar lezers afvuurt. Het verhaal leest soepel, vlot en er zit tempo in! Er is eigenlijk geen ruimte om adem te halen; de ene ontwikkeling volgt op de andere. Wel zijn er hier en daar wat voorspelbare momenten, maar gelukkig is er ook een onvoorspelbaar goed plot! Daarnaast is Tess Gerritsen in staat om je mee te nemen in de gedachtengang van de hoofdpersonage.

De personages

Kat is een karakter dat vaak in thrillers voorkomt; een sterke vrouw met een wat problematisch liefdesleven. Niet een heel originele keuze, maar desalniettemin is ze interessant. Ze is nieuwsgierig en gaat door het oog van de naald om achter de waarheid te komen. Gerritsen heeft in dit boek sterke personages neergezet, die elk hun eigen inbreng leveren aan het verhaal. Ze beschrijft het verhaal en de verscheidene ontwikkelingen vanuit meerdere oogpunten en zorgt er zo voor dat elk personage voldoende uitgediept wordt. Wat je vaak ziet in thrillers, is dat de hoofdpersonage mensen van zich afstoot, dat is bij Kat niet het geval, ze gaat de conversatie aan en laat een ander personage in het boek zelfs heel dichtbij komen.

De conclusie van Meisje vermist

Meisje vermist is lastig weg te leggen en laat zich in een ruk uitlezen. Ik heb het lezen van dit boek als positief ervaren en ik heb me vermaakt. Toch moet ik bekennen dat Tess Gerristen niet direct naar mijn top 10-lijst van thrillerauteurs is geschoten. Het was fijn om met haar verhaal en schrijfstijl kennis te maken, maar ik vond het boek niet vernieuwend genoeg binnen het thrillergenre.

Beoordeling

Misdaad en straf van Fjodor Michailovitsj Dostojevski stond al jaren op mijn leeslijst. Een aantal weken zag ik hem dan eindelijk in de bibliotheek van Amsterdam liggen! Sterker nog, ik kon het boek nog net voor iemand anders zijn neus weggraaien. Bij deze, Beste mevrouw met de paarse jas, mijn excuses! Ik zal het nooit meer doen… Lees in deze recensie of dit boek nooit meer voor iemand zijn neus weg zou pakken omdat het zo goed is, of omdat ik er werkelijk niets aan vond.

De flaptekst

“Armoede, filosofie en noodlottig toeval drijven Raskolnikov tot de beroemdste moord uit de literatuurgeschiedenis: hij brengt een oude woekeraarster op gruwelijke wijze om het leven. In Dostojevski’s ‘Misdaad en straf’ volgen we Raskolnikov in de donkere straten van het Sint-Petersburg van de negentiende eeuw op zijn zoektocht langs duivelse logica, vertwijfeling en wanhoop, tot hij, volledig verteerd door schuldgevoelens, zijn misdaden bekent. Dostojewski voert een rariteitenkabinet van personages op, onder wie een goede moordenaar, een vrome hoer en een weerzinwekkende schuinsmarcheerder.”

Mijn eerste indruk van Misdaad en straf

Zwaar, vooral heel zwaar! Zowel letterlijk als figuurlijk, want het is me toch een dikke pil. 725 bladzijdes schoon aan de haak… ik heb er nog spierpijn van! Daarnaast moet ik bekennen dat ik het verhaal vanaf het begin ook nog eens zware kost vond! Het verhaal is vanaf de eerste bladzijde wel enorm interessant. Dostojevski is in staat om je direct te transporteren naar een andere wereld, in dit geval het brein van hoofdpersonage Raskolnikov. Maar dit gaat niet zonder slag of stoot, het verhaal gaat namelijk heel diep en de hoofdpersonage is zo verstrooid dat ik menig keer moest terugbladeren om echt te begrijpen wat er allemaal gebeurde.

Het verhaal

Een gewezen student, Rodion Raskolnikov, begaat een dubbele moord, maar wordt daarna verteerd door schuldgevoelens en twijfels of hij zijn daden op moet biechten. Dostojevski zet de tartende gevoelens van vertwijfeling en wanhoop moeiteloos uiteen. Op een gegeven moment komt ook het begrip ‘Übermensch’ aan bod; een persoon die boven de wet staat. Is dit het geval bij Rodion Raskolnikov?!

Wat ik ervan vond

Dit was een boek dat ik niet kon wegleggen. De woorden gleden van de pagina’s diep in mijn hart . Dostojevski is op een briljante manier in staat om de lezer mee te nemen door alle emotionele momenten die de hoofdpersonage meemaakt. Meestal bestaat deze emotie in dit verhaal uit schuld, wanhoop en spijt. De moordscène en het koortsachtige gevolg zijn zo deskundig geschreven dat ik de last van hoofdpersonage Raskolnikov bijna op mijn eigen schouders voelde. Een verpletterend gevoel kan ik je vertellen! En daar ging het dan ook mis, het verhaal was me te zwaar. Ik zat zo in het verhaal en ik vond het zo emotioneel dat ik er snel doorheen wilde gaan om er vanaf te zijn. Dat kan met literatuur als deze natuurlijk niet! Het begon me soms zelfs zo te irriteren dat bepaalde stukken in het boek ineens langdradig aanvoelde. Hoe goed het ook was, ik werd er alleen maar verdrietig van. Ik heb het boek dan ook niet helemaal uit kunnen lezen. Hij moest nu eenmaal weer terug naar de bibliotheek. Ik ben van plan om het boek ooit nog eens te kopen en dan verder te lezen op een moment dat ik zo vrolijk ben dat een boek me er niet onder krijgt. ? Want een boek als dit, kun je gewoonweg niet niet gelezen hebben.

De conclusie van Misdaad een straf

Ondanks dat ik Misdaad en straf niet heb kunnen uitlezen, vond ik het wel een geweldige ervaring en ik ben dan ook nog steeds fan van de boeken van Dostojevski. Dit boek is naar mijn mening een echte aanrader, maar je moet er wel even goed de tijd voor nemen. Geen boek voor tussendoor of op vakantie. Zeker wel een boek om met een goed glas whisky bij de openhaard te lezen!

Beoordeling