De kaart der dagen van Ransom Riggs is een boek waar ik mij enorm op verheugde! Eerder heb ik de eerste drie delen gelezen en het werd dan ook hoog tijd om aan deel 4 te beginnen. Ik moet jullie eerlijk bekennen dat ik direct de Engelse versie heb gekocht omdat deze een maand eerder uitkwam en ik me dus echt niet in kon houden. Mijn idee was toen: “Dan zet ik mijn recensie online op de dag dat de Nederlandse versie uitkomt.” Het is nu zo’n drie maanden later, waar ging het mis? Ik had een blogblock! Gewoon weken lang geen zin om ook maar iets met Book Barista te doen. Inmiddels loop ik zo’n 12 recensies achter dus ik heb de mooiste eruit gepikt, en dit is er een van.

Mijn eerste indruk van de kaart der dagen

Wat heerlijk! Het boek is net zo mooi als anders. De prachtige illustraties, de foto’s en de schrijfstijl. Mijn geduld wordt beloond! Al vanaf pagina 1 zit ik helemaal in het verhaal en heb ik met Jacob te doen. Waar hij eerst nog enigszins kind kon zijn, moet hij nu vanaf de eerste pagina heel volwassen beslissingen nemen. Petje af voor Ransom. Hij laat de karakters in zijn boeken steeds volwassener worden en als lezer groei je met ze mee.

Waar het boek over gaat

Na het verslaan van de monsterlijke dreiging die de eigenaardige wereld bijna verwoestte, is Jacob Portman terug waar zijn verhaal begon, in Florida. Mevrouw Peregrine, Emma en hun eigenaardige vrienden zijn nu zelfs bij hem en ze doen hun best om op te gaan in Jacob’s wereld. Maar zorgeloze dagen, strandbezoeken en normalingseringslessen worden snel onderbroken door een ontdekking – een ondergrondse bunker die toebehoorde aan de grootvader van Jacob, Abe.

Een bijzonder gevaarlijk avontuur door Amerika

Aanwijzingen voor het dubbelleven van Abe laten steeds meer geheimen zien. En Jacob begint te leren over de gevaarlijke erfenis die hij heeft geërfd. Er zijn veel waarheden die al veel eerder deel van hem uitmaakte, eigenlijk al voor hij Mevrouw Peregrine’s loop inliep.

Het gevaar is groter dan ooit en er wordt een enorm hoge hoeveelheid inzet van Emma, Jacob en de anderen gevraagd. Het verhaal speelt zich af in het grillige Amerikaanse landschap. Een wereld zonder regels, een wereld waar iedereen voor zichzelf vecht.

Wat ik ervan vond

Eigenlijk zijn er geen woorden om te beschrijven hoe vet ik dit verhaal vond. De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine 4 – de kaart der dagen is een fantasy boek dat mij helemaal meeneemt naar een andere wereld. Ik ben opnieuw heel enthousiast! Riggs heeft een enorm creatieve en unieke schrijfstijl. Dit boek is gruwelijker en duisterder dan de eerdere delen, mede hierdoor heb ik zo genoten. Jacob en Emma worden met de dag volwassener en ik raak steeds meer aan ze gehecht. De kaart der dagen is een echte page turner.

De conclusie van De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine 4 – De kaart der dagen

Het boek zuigt je mee in een bijzonder huiveringwekkende wereld. Daarnaast is het verpakt in een prachtige vormgeving met indrukwekkende en griezelige foto’s. Ik heb in alle opzichten genoten van dit boek en heb het gevoel dat ik onderdeel ben van Jacob’s avontuur. Nog niet aan deze serie of deel 4 begonnen? Ga maar snel naar de boekhandel dan. Je mist anders echt iets!

 Beoordeling:

“De acht bergen” van Paolo Cognetti is een erg populair boek. Ik wilde het al een tijdje lezen, omdat ik er goede verhalen over had gehoord. Het boek was beschikbaar in de bieb, dus ik leende het. Was het boek net zo goed als zijn reputatie beloofde?

De flaptekst

DWDD Boek van de Maand september 2017.

Pietro is een stadsjongen uit Milaan. Zijn vader is scheikundige, en gefrustreerd door zijn werk in een fabriek. Zijn ouders delen een liefde voor de bergen, dat is waar ze elkaar ontmoetten, waar ze verliefd werden en waar ze trouwden in een kerkje aan de voet van de berg. Door deze gedeelde passie kan hun relatie voortbestaan, zelfs wanneer tragische gebeurtenissen plaatsvinden.

Het stadsleven vervult hun vaak met gevoelens van spijt dat ze niet voor een ander leven hebben gekozen. Dan ontdekken ze een dorpje in het Noord-Italiaanse Valle d’Aosta waar het gezin vanaf dat moment iedere zomer zal doorbrengen. De elfjarige Pietro raakt er bevriend met de even oude Bruno, die voor de koeien zorgt. Hun zomers vullen zich met eindeloze wandelingen door de bergen en zoektochten door verlaten huizen en oude molens en er bloeit een ogenschijnlijk onverwoestbare vriendschap op.

Mijn eerste indruk

Ik voel niet direct een connectie met het verhaal of de karakters. De schrijfstijl is prima en er is nog genoeg potentie om door te lezen. Ik blijf nog even hoge verwachtingen houden!

Het verhaal

Het verhaalt draait om Pietro, je leest over hem van kind af aan tot volwassene. Hij woont met zijn ouders in Milaan, maar gaat in de zomers altijd met hen naar de bergen. Hij ontmoet daar Bruno, waar hij een vriendschap mee sluit.

Pietro heeft niet veel vrienden, is gesteld op alleen zijn en het karakter laat in het boek geen echte emotionele diepte zien. Zijn vader is ook teruggetrokken en is het liefste boven op de top van bergen. Pietro’s moeder is in die zin het meest betrokken en zorgzaam.

Als kind leert hij met zijn vader de bergen in te gaan, totdat hij dat als puber niet meer wil. Hij vervreemd van zijn vader en gaat zijn eigen leven leiden. Hij bezoekt Nepal om documentaires te maken, maar hij keert altijd nog terug naar het bergdorp. Daar voelt hij zich echt zijn “ware ik”.

Hij is zelf niet zo goed in contact houden wanneer hij weg is, dus zijn moeder fungeert als een spin in het web die blijft verbinden. Het landschap van de bergen, de weiden, de beken, de bossen en de meren zijn ook een soort karakters in het boek, die elk wat van de menselijke karakters iets brengt. Tijdens het lezen stel ik me de mooiste gebieden voor.

Wat ik ervan vond

Het boek heeft me niet echt gegrepen. Ik voelde geen connectie met de karakters, behalve misschien met Bruno en de moeder. Ik ben zelden in de bergen geweest en ook al vind ik het wel mooi, ik ben geen doorgewinterde berg bewandelaar. Als je hier wel erg van houdt, kan ik me voorstellen dat dit wel een meerwaarde is aan het boek.

Naast deze persoonlijke smaak, miste ik ook de diepgang in het boek. Voor mijn gevoel konden alle karakters veel meer doen om binding te zoeken met elkaar. Het blijft allemaal wat oppervlakkig. Eigenlijk had ik ook wat meer filosofie verwacht. Ik bemerk geen cruciale veranderingen in gedrag of houding tijdens het volwassen worden van de hoofdkarakter.

Desalniettemin waren er hele mooie passages zoals “Een deel van me was gehecht geraakt aan de dingen die ik niet wist (p. 137).” Dat zijn wel zinnen om van te smullen.

Een ander positief punt is de stijl. Het boek heb ik snel uitgelezen en ondanks de complexiteit van het volwassen worden, wordt het boek nooit moeilijk. Het is ook knap om een landschap als een soort karakter in het verhaal te verweven.

Conclusie van De acht bergen

Het is een mooi geschreven boek. Ik had wat meer diepgang en wellicht verandering in de karakters willen lezen. De (schrijf)stijl is prettig en het verhaal heeft een mooie backdrop. Ik vond het einde wat teleurstellend. Uiteindelijk had ik meer van het boek verwacht, maar ik heb het wel met plezier gelezen.

Beoordeling